طی 30 سال گذشته مخابرات دانشگاه همزمان با سیر تغییرات تکنولوژی در دنیا سه نسل ارتباطی را تجربه نمود: نخستین نسل از سیستم های مخابراتی نصب شده در دانشگاه شیراز اصطلاحا مراکز الکترومکانیکی نام داشت که بر اساس رله های مغناطیسی کار می کرد وتا سال 1378 در دانشگاه، ارتباطات سازمان را تامین می نمود. سیستم فوق به نیروی انسانی جهت تعمیرات و نگهداری و اپراتوری بشدت وابسته بود بطوری که مخابرات دانشگاه در سال های مذکور بیش از 45 نفر کارمند و تکنسین داشت.
از سال 1378 فناوری دیجیتال راه خود را در عرصه مخابرات دانشگاه باز کرد. درآن سال برای دانشکده های کشاورزی، مهندسی، ادبیات و علوم انسانی، اقتصاد، علوم اجتماعی، علوم، و ساختمان های مدیریت ( سال 1378 بخشی از مدیریت دانشگاه در دانشکده پزشکی و بخشی از آن نبش خیابان صورتگر بود) مراکز دیجیتال تهیه شد.
جهت یکپارچه سازی مراکز تلفن و ارتباط بین واحدهای مختلف دانشگاه، در همان سال(1378)، مرکز ترانزیت دیجیتال در پردیس ارم ایجاد شد. بدین ترتیب کلیه قسمت های دانشگاه با استفاده از فناوری دیجیتال بصورت یکپارچه با یکدیگر مرتبط شدند. و این تغییر باعث تعدیل نیرو و انتقال 15 نفر از اپراتورهای محترم به سایر واحدها گردید.
بدین ترتیب با ارتباط مراکز 10 گانه در بخش زیرساخت مخابرات، دانشگاه شیراز بزرگترین شبکه مخابراتی دانشگاه های کشور را دارا گردید. ( در حال حاظر دانشگاه دارای 000/10 پورت مخابراتی است)

جهت اطلاع از ادامه گزارش، به فایل ضمیمه (لینک بالای عکس) مراجعه فرمایید.